حرف هایم را تعبیر می کردی... سکوتم را تفسیر... دیروزم را
فراموش... فردایم را پیشگویی... به نبودنم مشکوک بودی... ... در بودنم
مردد... از هیچ گلایه می ساختی... از همه چیز بهانه... من کجای این نمایش
بودم
یکی هست، تو قلبم، که هر شب واسه اون می نویسمو اون خوابه نمی خوام بدونه واسه اونه که قلب من اینهمه بی تابه یه کاغذ، یه خودکار، دوباره شده همدم این دل دیوونه یه نامه، که خیسه پر از اشکه و کسی بازم اونو نمی خونه یه روز همین جا توی اتاقم یکدفعه گفت، داره میره چیزی نگفتم آخه نخواستم دلشو غصه بگیره گریه می کردم درو که می بست، می دونستم که می میمرم اون عزیزم بود، نمی تونستم جلوی راهشو بگیرم می ترسم یه روزی برسه که اونو نبینم، بمیرم تنها خدایا کمک کن نمی خوام بدونه دارم جون می کنم اینجا سکوته اتاقو داره میشکنه تیک تاک ساعته رو دیوار دوباره نمی خواد بشه باور من که دیگه نمی یاد انگار
